"Μια αξέχαστη Παρασκευή"

 ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ

Με προσδιορισμένες τις θεωρητικές υποθέσεις (ύπαρξη προβλημάτων μικρής ή μεγάλης έκτασης στις σχέσεις μεταξύ μαθητών/ τριών όσον αφορά σε ζητήματα ανεκτικότητας στη διαφορετικότητα) διεξήχθη έρευνα πεδίου ποσοτική που περιλάμβανε τους άμεσα εμπλεκόμενους στο εκπαιδευτικό έργο του σχολείου. Το ερωτηματολόγιο περιείχε ερωτήσεις κλειστού τύπου με διαβάθμιση σε κλίμακα τριών ή τεσσάρων βαθμίδων. Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν τις θεωρητικές υποθέσεις και ανέδειξαν την ανάγκη εμπλοκής τόσο των μαθητών/ τριών όσο και των καθηγητών σε συγκεκριμένη δράση.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ και Β΄ Γενικού Λυκείου Κρύας Βρύσης την περίοδο έναρξης της σχολικής δράσης ««Ανατέμνοντας τη διαφορετικότητα με ενσυναίσθηση αναλαμβάνουμε συλλογική δράση» συνέταξαν ερωτηματολόγιο, και διεξήγαγαν έρευνα. Οι μαθήτριες Μαρία-Ειρήνη Στυλιανάκη, Κυριακή Ζήνδρου και Ελένη Αβραμίδου μελέτησαν και επεξεργάστηκαν τα αποτελέσματα αυτής, τα οποία ήταν τα εξής:

Για την πρώτη ερώτηση, κατά την οποία τα παιδιά καλούνται να χαρακτηρίσουν την έννοια της διαφορετικότητας ως θετική, αρνητική ή ουδέτερη, τα αποτελέσματα είναι τα εξής:

Το 61% των παιδιών χαρακτήρισε τη διαφορετικότητα ως θετική,  το 1% ως αρνητική, ενώ το 38% ως ουδέτερη.

 

Για τη δεύτερη ερώτηση, κατά την οποία τα παιδιά πρέπει να αναφέρουν πού τα ίδια εντοπίζουν τη διαφορετικότητά τους, τα αποτελέσματα είναι τα εξής:

Το 23% των παιδιών την εντοπίζει στην εξωτερική τους εμφάνιση ή στα σωματικά και τα φυσικά τους χαρακτηριστικά.

Το 9% την εντοπίζει στην ένδυση και άλλες επιλογές(τατουάζ, piercing, χρώμα μαλλιών κλπ).

Το 34% την εντοπίζει στις επικοινωνιακές δεξιότητές τους.

Το 18% την εντοπίζει στα πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά.

Το 16% την εντοπίζει στα κοινωνικά τους χαρακτηριστικά.

 

Για την τρίτη ερώτηση, κατά την οποία τα παιδιά καλούνται να χαρακτηρίσουν τη διαφορετικότητα στη σχολική μας κοινότητα, τα αποτελέσματα είναι τα εξής:

Το 23% των παιδιών υποστηρίζει πως η διαφορετικότητα στη σχολική μας κοινότητα είναι ορατή, ενώ το 35% πως είναι αποδεκτή. Από την άλλη, το 13% των παιδιών ισχυρίζεται πως η διαφορετικότητα είναι αδιάφορη, καθώς και το 20% περιθωριοποιημένη. Τέλος, το 9% τη θεωρεί προκλητική.

 

Για την τέταρτη ερώτηση, η οποία αφορά τον τρόπο αντιμετώπισης της διαφορετικότητας στο σχολείο μας, οι απαντήσεις είναι οι εξής:

Το 40% των παιδιών πιστεύει πως η διαφορετικότητα στο σχολείο μας αντιμετωπίζεται με σχολιασμό, κριτική και κουτσομπολιό.

Το 37% των παιδιών υποστηρίζει πως αντιμετωπίζεται με συμπαράσταση και υποστήριξη.

Το 23% θεωρεί πως στο σχολείο μας αναδεικνύονται και αξιοποιούνται τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των παιδιών.

 

Για την πέμπτη και τελευταία ερώτηση, κατά την οποία τα παιδιά καλούνται να επιλέξουν το μότο που θεωρούν πιο κατάλληλο για να περιγράψουν τη διαφορετικότητα, οι απαντήσεις είναι οι εξής:

Το 47% των παιδιών διάλεξε το ρητό: «Η διαφορετικότητα ομορφαίνει τη ζωή μας».

Το 12% των παιδιών επέλεξε τη φράση: «Η διαφορετικότητα προκαλεί συγκρούσεις».

Το 36% των παιδιών θεώρησε ως το πιο κατάλληλο μότο το: «Ο σεβασμός στη διαφορετικότητα, μια καθημερινή διεκδίκηση».

Το 5% των παιδιών ανέφερε κάποιο δικό τους μότο.

Ως εκπαιδευτική κοινότητα αποφασίσαμε να μετασχηματίσουμε τη διδακτική πράξη θέτοντας ως σκοπό την αφύπνιση της ατομικής και συλλογικής ευθύνης για τη διαμόρφωση τόσο του σχολικού κλίματος όσο και του σχολικού χώρου.

Βασικός στόχος της δράσης «Ανατέμνοντας τη διαφορετικότητα με ενσυναίσθηση αναλαμβάνουμε συλλογική δράση» ήταν η εκπαίδευση στο ανθρώπινο δικαίωμα στην ετερότητα και η διαμόρφωση συμπεριληπτικής κουλτούρας στο σχολείο με την ενεργό συμμετοχή των μαθητών και των μαθητριών. Δόθηκε έμφαση στο τρίπτυχο:

(α) γνώση/ενημέρωση και κατανόηση

(β) ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων, ενσυναίσθησης και κριτικής σκέψης

(γ) και τέλος αλλαγή στάσεων και συμπεριφοράς.

Οι μαθητές/τριες τελικά έγιναν οι «ταξη-τέκτονες» αειφόροι μαθητές/τριες ανεξαρτήτως γνωστικής, ψυχολογικής, αναπτυξιακής, πολιτιστικής ή άλλης «δύναμης», ανέπτυξαν σχέσεις ενισχύοντας την αυτοπεποίθηση, τις δεξιότητες στην έρευνα, την επίλυση προβλήματος και τη συνεργασία. Ο σχολικός χώρος μετατράπηκε σε «ομιλούσα» κατάσταση και η επιβράβευση ως ενίσχυση άφησε στην άκρη συζητήσεις «περί ποινών», αφού ο θετικός τρόπος σκέψης, η συνεχής ενασχόληση σε τυπικά και άτυπα περιβάλλοντα  μάθησης με χρήση πολλών συμπεριληπτικών πηγών μάθησης, οι οποίες προωθήθηκαν από την ηγεσία του σχολείου, τελικά σε πρακτικό επίπεδο άφησαν το αποτύπωμά τους στο σχολικό κλίμα και σε θεωρητικό συμπλήρωσαν και επικαιροποίησαν τον σχολικό