Σκέψεις μιας μαθήτριας της Α' λυκείου...

 

Φέτος τον Σεπτέμβρη πέρασα για πρώτη φορά το κατώφλι του ΓΕΛ Κρύας Βρύσης. Εδώ και σχεδόν δυόμισι μήνες είμαι επισήμως μαθήτρια της Α’ λυκείου. Ήδη οι πρώτες δυσκολίες έχουν αρχίσει να με αγχώνουν και έχω αρχίσει να προβληματίζομαι για την συνέχεια.

           Αρχικά, η όλη κατάσταση που επικρατούσε στο σχολείο ήταν πολύ διαφορετική από το γυμνάσιο. Η αμηχανία και η ανασφάλεια με κυρίευαν γιατί οι περισσότεροι συμμαθητές μου είχαν φύγει σε άλλο λύκειο και ήμουν μόνη. Οι νέοι συμμαθητές που είχα, μου ήταν παντελώς άγνωστοι και χρειάστηκαν αρκετές μέρες προκειμένου να τους γνωρίσω και να δημιουργήσω φιλίες. Αλλά όμως κάπως έτσι ένιωθα και με τους καθηγητές μου. Ήταν τελείως διαφορετικοί από τους καθηγητές του γυμνασίου, πιο απαιτητικοί και πιο απόμακροι.

          Καθώς οι  μέρες προχωρούσαν τα μαθήματα γίνονταν δυσκολότερα. Κάθε βδομάδα οι γραπτές δοκιμασίες, τεστ και διαγωνίσματα με άγχωναν όλο και περισσότερο. Το ίδιο συνέβαινε και με τα καθήκοντα που είχαμε για το σπίτι. Πολλές ασκήσεις, πολλές εκθέσεις που απαιτούσαν τον ελεύθερο μου χρόνο. Όσο όμως, περνάει ο καιρός συνηθίζω όλη αυτή την μεγάλη αλλαγή και τον τρόπο εκπαίδευσης του λυκείου. Τελικά, δεν είναι όλα τόσο δύσκολα όσο τις πρώτες μέρες. Έχω βρει τους ρυθμούς μου και νομίζω πως κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Βέβαια, στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχουν πάντα οι προαγωγικές εξετάσεις του καλοκαιριού που με κάνουν να φοβάμαι για το πώς θα τα καταφέρω.

           Γενικώς, αυτό που έχω καταλάβει είναι πως κάθε φορά που πραγματοποιείται μια νέα αλλαγή στην ζωή μου νιώθω άγχος και αγωνία. Με την πάροδο του χρόνου όμως συνηθίζω. Κάθε αλλαγή, λοιπόν απαιτεί τον χρόνο της και όλα γίνονται πιο εύκολα…

Χριστίνα